زندگینامه شهید
نسرین شریف جورابچی، در سال ۱۳۳۶ در تهران متولد شد؛ وی پس از پایان تحصیلات دبیرستانی و دریافت دیپلم، بهعنوان کارمند در مدرسه عالی دختران بهنام «متحدان»، مشغول بهکار شد.
نسرین در جریان قیام ضدسلطنتی در سال ۱۳۵۷، بهطور فعال در تظاهراتها بر علیه دیکتاتوری سلطنتی شرکت داشت. در همان زمان و بهخصوص در محیط دانشجویی، با افکار جریانهای مختلف سیاسی از جمله سازمان مجاهدین آشنا گردید.
نسرین پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی و آشنایی بیشتر با آرمانهای مجاهدین در ارتباط با بخش محلات سازمان در جنوب تهران قرار گرفت و فعالیتهایش را با سازمان شروع کرد.
شور و شوق وی در انجام وظایف سیاسی - تبلیغی که برعهدهاش گذاشته میشد، چشمگیر بود.
نسرین آنچنان شیفته آرمان آزادیخواهانه سازمان بود که خانه و سایر امکاناتی را که در اختیار داشت، تماماً در خدمت بهپیشبرد اهداف سازمان قرار داد.
پس از سرکوب خونین تظاهرات بزرگ و مسالمتآمیز سازمان در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، بهفرمان خمینی ملعون و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، نسرین همچون سایر مجاهدان به زندگی و مبارزه مخفی روی آورد.
وی در آن شرایط دشوار با روحیه بالا و شاداب به انجام مسئولیتهایش ادامه داد، از جمله در تظاهرات موضعی میلیشیاهای مجاهد خلق که در نقاط مختلف تهران، علیه حاکمیت سرکوب ولایت فقیه برگزار میشد فعالانه شرکت داشت.
در زمستان سال ۱۳۶۰، در پی یورش وحشیانه و غافلگیرانه سپاه جنایتکار به محل استقرار نسرین و همسر مجاهدش، هر دوی آنها دستگیر و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل گردیدند. نسرین از همان ابتدا تحت شکنجههای وحشیانه قرار گرفت اما او با شجاعت و رشادت تمام، حتی اطلاعات ابتدایی را که دژخیمان خمینی در اختیار داشتند، قاطعانه تکذیب میکرد.
جانیان خمینی پس از شکنجههای بسیار، وی را در بیدادگاه آخوندی به ۱، ۵ سال حبس محکوم نمودند.
نسرین پس از محکومیت، به زندان قزلحصار منتقل گردید.
در خرداد ۱۳۶۲، با دستیابی بازجویان رژیم به اطلاعات جدیدی در رابطه با وی، مجدداً او را جهت بازجویی به زندان اوین منتقل نمودند و تحت شکنجههای سنگین قرار دادند اما این بار نیز نسرین بر عهد و پیمانهایش استوار ایستاد و در محاکمه مجدد، حکم و به سه سال و نیم حبس افزایش پیدا کرد.
نسرین مدت یکسال در بند ۲ زندان اوین بهسر برد و سپس مجدداً به زندان قزلحصار منتقل گردید.
وی در دوران اسارتش پیوسته از روحیه بالا و رزمنده برخوردار بود. بهدلیل همین روحیه تسلیم ناپذیرش، در سال ۱۳۶۱ مدتها در بند ۸ تنبیهی قزلحصار، در سلولهای در بسته که در هر کدام تا ۲۵ نفر روی هم تلنبار شده بودند محبوس بود.
در خردادماه ۱۳۶۳، او را مجدداً به زندان قزلحصار منتقل کردند و در بند معروف به «قیامت» قرار دادند.
اما بهرغم همه این فشارها نسرین نه تنها بر مواضع مجاهدیاش سرفرازانه ایستاد، بلکه با روحیه شادش به دیگر یاران زندانیاش روحیه میبخشید.
وی در بهمنماه ۱۳۶۳، پس از سپری کردن مدت محکومیتش، به هنگام آزادی از زندان گفته بود: بعد از این مدت زندان و شکنجه، احساس میکنم رابطهام با سازمان و آرمانهایش محکمتر شده است. حالا بهخوبی دین خودم را به سازمان و انقلاب و به مردم حس میکنم.
نسرین پس از آزادی از زندان، فعالیتهایش را، با کمک به خانواده شهدا و زندانیان از سر گرفت. وی با جمعآوری کمکهای مالی، مشکلات آنها، از جمله نیازهای پزشکیشان را حل و فصل میکرد.
او همچنین بهطور مستمر به رادیو صدای مجاهد گوش میداد و اخبار و تحلیلهای سازمان را پیاده و توزیع مینمود.
نسرین پس از مدتی تلاش و پیگیری، در زمستان ۱۳۶۴، موفق شد مجدداً با سازمان ارتباط برقرار نماید و از آن پس برای پیوستن به پایگاههای رزمی سازمان در نوار مرزی، سر از پا نمیشناخت.
پس از مدتی وی برای رسیدن به آرزویش اقدام کرد، اما در مسیر مورد شناسایی پاسداران رژیم قرار گرفت، دستگیر و مجدداً راهی زندان گردید و تحت شدیدترین شکنجهها قرار گرفت بهنحوی که در تاریخ ۱۰ اسفند ۱۳۶۴زیر شکنجهها بهشهادت رسید.
به فاصله کمتر از یکماه پس از دستگیری، دژخیمان خمینی، به خانواده این مجاهد پاکباز اطلاع دادند که وی بهوسیله روسریاش، خود را حلقآویز کرده است، در حالیکه بهشهادت همرزمان سابق وی، نسرین زیر شکنجه جانیان خمینی بهشهادت رسیده بود.
این زن قهرمان و سر موضع مجاهد خلق در وصیتنامهاش از جمله نوشته بود:
«اینجانب نسرین شریف جورابچی، با انتخاب آگاهانه در این راه قدم گذاشتم. باشد که با نثار جان بیارزش خویش، راهگشای آزادی خلق در زنجیرم از رژیم دجال و خونخوار خمینی باشم».
همسر نسرین، مجاهد شهید محمد جنگزاده نیز در قتلعام زندانیان مجاهد سرموضع در سال ۱۳۶۷، سربهدار شد.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد
با ارسال تصاویر و زندگینامه شهید، ما را در تکمیل شناسنامه شهیدان یاری رسانید. >>> تلگرام مجاهد: @mojahedin_org
خاطرات
تصاویر یادگاری
تصویر مزار شهید
